Zniszczenia zewnętrznych powierzchni ścian to najczęściej skutek destrukcyjnego działania wody, która transportuje do wewnątrz rozpuszczone, agresywne związki chemiczne, na przykład chlorki i siarczki. Zadaniem środków hydrofobizujących (IMPREGNATÓW) jest zmniejszenie napięcia powierzchniowego materiału, dzięki czemu nie jest możliwe zwilżenie go wodą. Hydrofobizacja nie zmienia natomiast dyfuzji gazów i pary wodnej, pory pozostają otwarte.

Głębokość, na jaką wnika środek hydrofobizujący, zależy od porowatości i chłonności podłoża - im bardziej jest ono porowate, tym lepiej chłonie preparat. Ważny jest także rodzaj i stężenie substancji powierzchniowo czynnej w preparacie. Najczęściej stosuje się mikroemulsje silikonowe, siliany, siloksany, silikony, akrylany. Różnią się one wielkością cząsteczek.
Silikony są związkami pośrednimi między nieorganicznymi krzemianami a organicznymi węglowodorami. W trakcie nanoszenia na powierzchnię silikony wiążą się z mineralnym podłożem swoją częścią nieorganiczną, co powoduje kierowanie na zewnątrz niezwilżalnych przez wodę grup organicznych. Poprzez dodanie biocydów uzyskuje się środek mikrobójczy i zabezpieczający materiał lub ścianę przed porastaniem glonami lub grzybami.

Głębokość, na jaką wnika środek hydrofobizujący, zależy również od tego, jaki zawiera on rozpuszczalnik. Niektóre ze środków zabezpieczających są wodorozcieńczalne i nie zawierają rozpuszczalnika.

Sposoby hydrofobizacji
1. Nanoszenie impregnatu pędzlem
2. Metoda natryskowa
3. Metoda hydrodynamiczna
4. Hydrofobizacja w masie zarobowej - jednym ze sposobów hydrofobizacji jest zastosowanie dodatków hydrofobowych w produkcji materiału, z którego wznosi się konstrukcję.
5. Drobnowymiarowe elementy można zanurzać w preparacie hydrofobizującym. Taką kąpiel stosuje się czasami przy zabezpieczaniu małych elementów ściennych (cegły, pustaki),

Przeciwwskazania

Zasolenie
Przeciwwskazaniem do wykonywania powierzchniowej hydrofobizacji jest zbyt duże zasolenie muru. Wykonanie powłoki hydrofobowej spowodowałoby wówczas odsunięcie w głąb przegrody płaszczyzny odparowywania i wytrącania się kryształków soli, zwiększyłaby się w tym miejscu ich koncentracja. Przy wchłanianiu wody kryształy soli, w zależności od jej rodzaju, zwiększają swoją objętość od 5 do 7 razy. Powoduje to duże (100-200 MPa) naprężenia w przegrodzie. W konsekwencji może to prowadzić do oderwania się zahydrofobizowanej warstwy. Przed wykonaniem powłoki zabezpieczającej należy zatem sprawdzić stan izolacji wodochronnej i ewentualnie ją naprawić w celu zahamowania wędrówki soli w ścianie. Często zachodzi konieczność osuszenia domu przy pomocy metody iniekcyjnej. Znakomite efekty daje metoda mikrofalowa.

Spękania
Nie można wykonywać powłoki hydrofobizującej na powierzchni, w której są spękania i szczeliny większe niż 0,3 mm. Przed nałożeniem preparatu trzeba wszystkie rysy naprawić.

Zabieg hydrofobizacji (impregnacji) jest popularny także jako zabezpieczenie powierzchni elewacji wykonanych z: